اسلامى رخ داده است ؛ با نظم مخصوصى ضبط كرده‌اند ، ولى معلوم نيست چه عواملى در كار بوده كه ميلاد و وفات بسيارى از آنان به طور دقيق ضبط نگرديده است . فراموش نمىكنم هنگامى كه دست تقدير ، نگارنده را به سوى يكى از شهرهاى مرزى « كردستان » ايران كشانيده بود ؛ يكى از دانشمندان آن محل اين موضوع را با من در ميان گذاشت و بيش از حدّ اظهار تأسف كرد . وى از سهل انگارى نويسندگان اسلامى بسيار تعجب مىكرد و مىافزود : چه طور آنان در چنين موضوعى اختلاف نظر دارند . به او گفتم : اين موضوع تا حدودى قابل حلّ است . اگر شما بخواهيد زندگىنامه و شرح حال يكى از دانشمندان اين شهر را بررسى كنيد و فرض كنيم كه اين دانشمند پس از خود اولاد و كسان زيادى از خود به يادگار گذاشته باشد ، آيا به خود اجازه مىدهيد كه با بودن فرزندان مطلع و فاميل بزرگ آن شخص ، كه طبعا از خصوصيات زندگانى او آگاهند ؛ شرح زندگانى او را از اجانب و بيگانگان يا از دوستان و علاقه‌مندان آن شخص بپرسيد ؟ به طور مسلم وجدان شما چنين كارى را اجازه نمىدهد . رسول گرامى از ميان مردم رفت و فاميل و فرزندانى از خود به يادگار گذاشت ، بستگان و كسان آن حضرت مىگويند : اگر رسول خدا پدر ارجمند ماست و ما در خانهء او بزرگ شده و در دامن مهر او پرورش يافته‌ايم ؛ بزرگ خاندان ما ، در فلان روز به دنيا آمده و در فلان ساعت معين ، چشم از جهان بربسته است . آيا با اين وضع جا دارد كه قول فرزندان او را ناديده گرفته و نظر دور افتادگان و همسايگان را بر قول آنان ترجيح دهيم ؟ دانشمند مزبور ، پس از شنيدن سخنان نگارنده سر به زير افكند و سپس گفت : گفتار شما مضمون مثل معروف است كه : « أهل البيت أدرى بما في البيت » و من نيز تصور مىكنم كه قول اماميه ، در خصوصيّات زندگى آن حضرت كه مأخوذ از اولاد و فرزندان و نزديكان اوست ، به حقيقت نزديك‌تر باشد .